به هنگام جدایی هرکسی اندیشه ای دارد

                                 جدایی دست بی رحمی ست در تاراج دلتنگی

یکی شاد است از راهی شدن تا شهر رویاها

                                                         یکی همچون شقایق غرق در امواج دلتنگی

یکی هنگام رفتم هیچ نشناسد سر از پایش

                                            یکی دیگر دلش خون ست و در دل خنجری دارد

یکی مشتاق رفتن بهر دیدار عزیزانش

                                                        یکی از شوق می خندد یکی پیوسته میبارد

یکی خرسند از دل کندن است و تشنه ی رفتن

                                                     یکی حیران و سرگردان خیال دیگری دارد

یکی با چهره ی آرام میگوید خداحافظ

                                                       یکی دیگر سکوتش ارزش والاتری دارد

یکی وقت جدایی طاقتش کم میشود اما

                                                 یکی بر شانه های خسته اش کوه غمی دارد

خداوندا جدایی را ز راه بندگان بردار

                                                   تو می دانی جداگشتن چه درد مبهمی دارد

شبی باران که می بارید به روی کوچه نم نم گفت

و عـابر هـم جـوابش را همان وقتی که رفتم گفت

عــزیز او نـبـودم هـیـچ ولی به من عــزیــزم گفت

و پیش از رفتنش این را به او یک روز خـواهم گفت

والنتاین همگی مبارک

برام دعا کنین

خدا رو خوش نمياد دل منو شكستي
رفتي جدا از منو كنار اون نشستي
خدا رو خوش نمياد بي جا قضاوت كني
با رفتنت عزيزم به من خيانت كني
خدا رو خوش نمياد تو مال من نباشي
با رفتنت غصه رو به قلب من بپاشي
خدا رو خوش نمياد سراغمو نگيري
تنها بزاري منو با اينهمه غريبي
خدا رو خوش نمياد دل منو رد كني
تو چشمه ي آرزوم حسرت و بي حد كني

برای دیدن بقیه ی عکسهای عاشقانه ی    *happy valentain*    روی ادامه ی مطلب کلیک کنید

             شکست نه برای پنهان کردن است نه بهانه ی پنهان شدن .

می گویند از صبح بنویس از آفتاب ومن چگونه از خورشید بنویسم وقتی تمام وقت باران پنجره ی چشمانم را شسته است همه دلشان نقشهای مثبت می خواهد       و آدم های خوشحال اما من گمان می کنم این خیلی خوب است که نمی توانم ادای  آدم های خوشبخت را در بیاورم .بی ستاره ام و زرد باطعم معطر پاییز که حضورش تنها معجزه ی لحظه های تنهایی من است.

قیمت وفا شاید گران تر از آن بود که بهانه ی دوست داشتنی زندگیم از عهده ی داشتنش برآید.

سقف اعتماد تمیری ست مدام چکه میکند آغوش ترانه ها همچنان از عطر تن او که باید پر باشدخالی ست نمیتوانم باورش کنم نرفتنش و نه ماندنش را.

مهم نیست تمام سرزنشها را می پذیرم  به بهانه ی تولد حقایق غم انگیزی که درد را به درد می آورد و آتش را میسوزاند.

این دل دیوانه همیشه یک پادشاه مغرور حقیقی داشته است اگر ترانه ها ثمره ی تخیل بود به جنون نمیرسید اعتراضی نیست کسی که به او نمیرسد به جنون رسیده از او راضی ست خلا صه غم سنگینی ست اگر سر نخواستن دلی دعوا باشد .اما همیشه حق با برنده ها نیست می شود در عین بازنده بودن سر بلند بود و او را از کوچه پس کوچه های دنیا گدایی کرد .

قرار بود حقیقت را بگویم سخت است   بی علاج است     دانستنش آدم را کم کم میکشد  گریه ی شبانه می آورد   اما همین است خبر کاملا" ناگوار  و واقعی ست

                                   اون یکی رو جز من داشت .

سکوت میکنم تا به خاک سپردن آخرین خاکسترهای آرزوی بر باد رفته ام آبرومندانه  باشد گریه میکنم با شکوه مثل اقیا نوس بلند مثل اورست  او نمیشنود و نمیداند که ماه خوشبختی مشترک همه ی بی ستارهاست  .

یک سوال کوچک می ماند برای پرسیدن از کسی که بی پاسخ ترین سوال فکر آشفته ی من است:

          *چیکار کرد این دل سادم****که از چشم تو افتادم؟*  

http://li-ashegane-il.blogfa.com

تو یک هدیه به من دادی که نامش هست بیزاری....

تو رو همچون بوي خوش گلها دوست دارم حميدم
سلام به تو به تويي كه نمي دونم كي هستي اما تويي كه شايد مثل همه يا دل شكسته يا دل به دست اورده باشي منم مثل تو يه روزي وب لاگ داشتم اما چي شد؟ منو عشقم وقتي ديديم همه چي دست خداست وقتي ديديم تو اين دنياي اجباري كه به قول عشقم همه چي اجبار : گفتيم اگه ما مال هم باشيم به هم مي رسيم پس بذاريم جدا از هم باشيم كه اگه يه روزي روزگار مارو از هم جدا كرد هر دو مون تباه نشيم الان دو روز گذشته و من داغونه داغونم
اين كه چيزي نيست يه سرمم بهم وصل شايد بهم بخندي اما من و اون دلداده ي هميم
ازت مي خوام كه نه به خاطر من و عشقم و به خاطر ادماي ديگه كه همشون يه لبخند از خدان متني كه نوشتم رو تو وبت نگه داري و به دوستاتم بدي تا شايد يه كي .................

از شما ممنونم الهام جان

نرسيديم به هم بازی يک تقديريم
عاقبت در هوس ديدن هم ميميريم
عشقمان مخرج صفريست که تعريف نشد
آه و افسوس که يک واژه بی تدبيريم
بعد از آن حادثه هايی که جدامان کردند
آنچنان شد که دگر از همه عالم سيريم
اشک ميريختيم و دل که نميکنديم آه
چه کنيم هر دو از اين واقعه دلگيريم
وقتی از فاصله ها گفت دلم خنديديم
فکر کرديم بهاريم که بی تغييريم
باز هم نام ترا در دل خود حک کردم
و محال است از اين ايده خود برخيزم
باز سايه بالای سرم باش عزيزم
مايه برکت چشمان ترم باش عزيزم

زمين، آسمان، قلم، دفتر، ماه،
دلتنگي، بي ريا، بي جان، عشق، روشني
لحظه ها، زندگي، تيرگي،  يك وداع
حادثه، عاشقي، يك تپش، يك صدا
جيره ها، بينوا، يك جفا، يك وفا
لاله ها، دل ريا، در خفا، يك ندا
بيم و ترس، هول و هوش
كوچه ها، جاده ها، يك سفر
راه عشق، بي ثمر
ديده ها بي فروغ
سينه ها بي صفا
آب و غم، نان و سنگ
يك زبان، يك صدا
دين و دل، جان و روح
يك فروغ، يك سحر، يك غروب
آه من، ناله ها
شور تو، باله ها
رقص و مرگ يك هوار:
هاي و هاي
هاي و هاي
مرده ها، روزه ها، يك اتم، يك فضا
سايه ها، سايه ها
پس ز پيش، پيش جدا
من ز تو، تو جدا
من اسير، تو رها
واژه ها بي صفا
واژه ها بي دوا
دل غريب
دل نحيف
نبض ها بي صدا
قلب ها بي صدا
زندگي بي صدا...

سرابه بودن با تو

                          دیگه رو شد که دریا نیست

                                                   دیگه دل کندن از تو

                   برام پایان دنیا نیست

چه معصوم باورت کردم

                          من دیوونه ساده

                                                   بیا از پشت مه بیرون

                       نقابت دیگه افتاده

واسه برگشتنت دیره

                        که دستات پرزتقصیره

                                                 واسه دل کندن از تو

                  دیگه گریه ام نمیکیره

بهای بودن با تو

                       گذشتن از جوونی شد

                                                 دریخا فصل سبز من

                 پر از برگ خزونی شد

تو هر جمله از حرفات

                       یه بن بست و یه شاید بود

                                                 سر هر خواهشت حتی

                   یه اجبار و یه باید بود

خیال کردم رفیقی تو

                     خیال کردم وفاداری

                                               میخواستم سقف من باشی

                     ولی افسوس آواری

سرابه بودن با تو

                   دیگه رو شد که دریا نیست

                                                دیگه دل کندن از تو

                    برام پایان دنیا نیست

لحظه ای به ظاهر بر لبانم خنده ای شد ظاهر

در تمام عمر من در درون قلب من رنج و اندوه شد همراه من

رنج و اندوه جدایی شد در درونم یادگاری

به يادت داغ بر دل مي نشانم       ز ديده خون به دامن مي فشانم

چون ني گر نالم از سوزه جدائي   نيستان را به آتش مي كشانم

               و می دانم ، اگر دیگر نیایی ،

 در غروبی سرد و غمبار و پر از تردید می میرم !

 امید بازگشت تو ، مرا زنده نگه می دارد و آری

                                                  تو می آیی !

  تو می آیی بهانه من ،

  و می دانم دوباره شاخه های خشک احساسم ،

                                          جوانه می زند ،

  لبریز از عشق و شکوه زندگی می گردد و با تو ،

                    تمام لحظه های تلخ پاییز و زمستان را ،

  تمام لحظه های بی تو بودن را ،

                   تمام خاطرات سرد و بی روح نبودت را ،

  شبیه قاصدک ، در دست های باد می اندازد و دیگر ،

                    به آن فصل پر از دلتنگی و سرما نیندیشد !

  تو می آیی بهانه من ،

                                    تو می آیی ،

  و شوق دیدنت ، این شاخه های خشک را زنده نگه می دارد و

                          تنها به شوق تو ،

   سکوت ژرف و سرد مرگ را بدرود می گوید !

   صدايت مي کنم امشب من از عمق دلم بنگر
 
                                  جوابم ده تو نجوا کن شود حالم از اين بهتر

 صدايت مي کنم بشنو که من بي تو نمي مانم    

                                  بيا يارم تو خورشيدي که بي تو رنگ شب خوانم

 صدايت مي کنم برگرد که تنها تو شدي يارم 

                                  بيا اي عشق نا فرجام به تو مديون بدهکارم

  صدايت مي کنم شايد شوي يک لحظه مهمانم

                                  در ان لحظه تو را گويم چه اندازه پریشانم

 صدايت مي کنم ......اما چرا چيزي نمي گويي

                                 از اين قلب پر از حسرت چرا مهري نمي جويي

 صدايت مي کنم جانا برس امشب به داد من

                                 تمام خواستنهارا تو از بر کنبه ياد من

 صدايت مي کنم از دل تو هم امشب صدايم کن

                               تو مغروري غرورت را فقط امشب فدايم کن